مفهوم استوار است ، مرحوم آقاى خوئى تصريح مىكند كه از قيود ، مفهوم به نحو سالبه كليه استفاده نمىشود ، بلكه تنها اين مطلب استفاده مىشود كه حكم بر روى طبيعى نرفته ، و مفهوم ، قضيه سالبه جزئيه مىباشد ، پس از آيه شريفه استفاده مىشود كه چنين نيست كه اتيان در غير فرج به طور كلى جايز باشد و اين امر هم با اين مىسازد كه اصلًا اتيان در دبر مطلقاً جايز نباشد يا اين كه در اتيان در دبر تفصيلى در كار باشد ، بنابراين اگر ما بگوييم كه اتيان در دبر در فرض رضايت زن جايز و در فرض كراهت زن حرام است ، هيچ‌گونه تنافى با آيه ندارد . زيرا آيه در مقام سلب كلى نيست ، بنابراين قدر متيقن از حرمت آيه ، حرمت در فرض عدم رضايت زن - مثلًا - مىباشد ، و آيه در بارهء فرض رضايت زن ساكت است ، در نتيجه در اين مورد نمىتوان به آيه تمسك كرد ، بلكه بايد به اصول مراجعه كرد ، آقاى خوئى و ديگر بزرگان در موارد شك ، قائل به اصالت البراءة هستند - چنانچه گذشت - پس در اين مورد بايد به اباحه حكم داد نه به حرمت ، پس از آيه شريفه نمىتوان حرمت مطلق وطى در دبر را استفاده كرد تا مرجّح رواياتى باشد كه به نحو مطلق اين كار را حرام دانسته است . 6 ) نقد نكته چهارم در كلام مرحوم آقاى خوئى ( شاهد جمع بودن صحيحهء ابن ابى يعفور ) پيش از پرداختن به اصل نقد ، اشاره به مشرب مرحوم آقاى بروجردى ره مفيد است كه ديگران بدان توجه داشته و بر طبق آن عمل نمىكردند ، مرحوم آقاى بروجردى در بسيارى اوقات ، وقتى با دو يا چند نقل نزديك به هم كه از يك راوى نقل شده ، برخورد مىكردند ؛ مىفرمودند كه اينها روايت واحده است و به توسط نقل به معنا ، تفاوتهاى اندكى پيدا كرده و كم و زياد شده است . اگر روايات متعدد باشد بحثهاى اصولى همچون اطلاق و تقييد موضوع مىيابد ، ولى اگر روايات واحد باشد ، اين بحثها پيش نمىآيد ، زيرا در جايى كه دو روايت باشد ، مىتوان